Gmina Kwilcz leży na terenie
Pojezierza Międzychodzko-Sierakowskiego, zajmuje obszar 14185 ha.
Obejmuje 27 miejscowości wiejskich, w których zamieszkuje 6252
osób. Kwilcz
to duża
wieś położona na skraju Doliny Lutomki (potoku Kwileckiego) przy
szosie nr 24 Pniewy – Skwierzyna.
Historia. Po raz pierwszy wymieniono Kwilcz w 1388 r. jako własność Dobiesława z Kwilcza. W XIV w. Kwilcz należał do rodu Bylinów Szreniawitów, którzy w XV w. przyjęli nazwisko Kwileckich. Kwileccy byli właścicielami majątku do 1939 r. W ciągu wieków dobra Kwileckich znacznie się powiększyły, obejmując m.in. Wróblewo k/Wronek i Dobrojewo k/Szamotuł.
Olęderskie
i kalwińskie ślady.
W Miłostowie lokowanym w 1257 r. na prawie średzkim podziwiać
można pozostałości osadnictwa olęderskiego. Był to jeden z
nielicznych przypadków w Wielkopolsce w XVIII w., zastąpienia
ustroju pańszczyźnianego - olęderskim. W Prusimiu znajduje się
skansen olęderski z szerokim wyborem win. Orzeszkowo natomiast było
znaczącym w Wielkopolsce ośrodkiem kalwinów. We wsi pozostał zbór
i cmentarz kalwiński z okazałym obeliskiem J.W. Kassyusza.
Walory
przyrodnicze. Bogata
jest przyroda kwilecka. Lasy stanowią 30% powierzchni gminy.
Podtrzymywane są tradycje łowieckie. W okolicach Jeziora Ostrowo,
las bukowy porastający wzgórza morenowe k/Pólka, chroni rezerwat
Bukowy
Ostrów.
Wiekowe drzewa oraz głazy narzutowe uznane zostały za pomniki
przyrody. Ciekawe drzewostany znajdują się w parkach pałacowych i
dworskich, np. w Rozbitku aleja platanowa przy pałacu kompozytora,
laureata Oscara, Jana A.P. Kaczmarka.
samolotów
ultralekkich oraz gospodarstwo rybackie Wielkopolskiego
Rolnika Roku
w Mościejewie. Miłośnicy lokalnych specjałów, w „Przylesiu”
w Urbanówku, skosztować mogą rumpucia kwileckiego i pyrobabkę –
Perłę
Festiwalu Dobrego Smaku.
Przez teren gminy przebiegają znakowane szlaki piesze i rowerowe.
Rozwinięta jest baza sportowa.
















































